Missie en Visie.

Net als mijn collega's in dit werkveld is het aan mij als hulpverlener gegeven om mensen te begeleiden die met problemen zitten. Binnen de geestelijke zorg wordt gesproken over stoornissen en behandelen. Het is een klassieke visie die vooral symptoomgericht is en als doel heeft problemen op te lossen, te laten verdwijnen. Dit oplossen, laten verdwijnen zou de weg zijn naar een beter leven; of zelfs een gelukkig leven. Waarmee geluk als een kwaliteit wordt gezien waar iedereen altijd recht op heeft. En hoewel ik ieder mens een gelukkig leven toewens, weet ik zeker dat dit onhaalbaar is. Natuurlijk is kwaliteit van leven een belangrijk doel in mijn praktijk. De vraag is echter; wat is kwaliteit van leven? Is dat een pijnvrij bestaan voor iemand met reuma? Is dat Rouwen zonder verdriet? Is dat houden van zonder boos zijn op elkaar?

Denken in termen als stoornissen, syndromen etc. maakt dat we worden geconditioneerd in het denken van iets dat niet klopt; weg moet, opgelost moet worden. Daarmee zijn we naar mijn mening contraproductief. Van veel diagnoses weten we dat deze in de aanleg liggen, en niet 'op te lossen' zijn. De oorsprong van de DSM als handleiding voor diagnostiek komt voort uit een differentiële denkwijze die gericht is op achterhalen van oorzaken opdat het genezen kan worden.

We kunnen het vastlopen van mensen in hun leven ook zien als een tekort schietende aanpassing aan een veranderende context. Zo kunnen klachten worden gezien als gevolg van disbalans in stress en coping.  Symptomen horen bij het leven. Ofwel; mensen hoeven niet van hun symptomen of stoornis te 'genezen'. Het is vanuit deze visie beter om te leren omgaan met stressbronnen. Dat kan betekenen dat er aandacht is in de therapie voor specifieke vaardigheden als zelfcompassie, assertiviteit, communicatievaardigheden, planning etc. Of met leer op een creatieve manier om te gaan met een handicap of chronische ziekte.

Het ACT model gaat over die meta-vaardigheden. Als we in staat zijn om te accepteren, defuseren (onze gedachten minder leidend kunnen maken) en perspectief innemen, als we in het nu kunnen zijn, onze kernwaarden weten en daarnaar kunnen handelen, dan zullen we ons steeds opnieuw kunnen aanpassen aan veranderende omstandigheden, vinden we nieuwe wegen om om te gaan met de stress van het leven.

Dat maakt dat voor mij als therapeut diagnostiek zeker een plek verdient in het gesprek; echter wel als een kader waarbinnen gezocht kan worden naar flexibiliteit en veerkracht. Voor mij is het werkmodel van ACT een kapstok gebleken waaraan ik alles wat ik eerder heb geleerd in mijn studies samenviel. Een menselijke manier die leert met zelfcompassie vanuit een gezond en veerkrachtig zelf te leren omgaan met wat het leven brengt.